Bu gün 12 Ocak. Kar yine atıştırmaya başladı. Valizlerimizi topladık. Uçağımız akşama. Artık İstanbul a, evimize dönüyoruz. Kızım, damadım ve torunum bizden 8250 km uzakta, Toronto da oturuyorlar. Bir aydır buradayız hasret gidermek için. Kızımla damadım çalışıyor. Torunum da yılbaşı tatilindeydi. Henüz 9 yaşında ve arkadaşları tatildeyken okula gitmeyi hiç istemiyor. Bizim orada olmamız biraz da O’nun için. Böylece bazı günler okula gitmiyor ve bizimle kalıyor.

Kar hızlanmaya başladı. Bu yıl kar biraz bol bu şehirde. Son bir ayda birçok kez yağdı. Hatta büyük bir fırtına oldu Christmas’ta.

Evin içinde odaları dolaşıyorum. Eşim ne dolaşıp duruyorsun dediğinde, bir şey unuttuk mu ona bakıyorum diyorum. Oysa ki her yere dikkatlice bakıp belleğime kazıyorum. Unutmamak istiyorum. Biliyorum ki bu son görüşüm kızımın evini.

Dün TV de bir film seyrettim. Emekli bir cerrah, yakın geçmişte eşini kaybetmiş. Şimdi de kendisinin kanser olduğunu, yaklaşık bir yıllık bir ömrünün kaldığını öğreniyor. Yanına köpeğini de alıyor ve genç bir delikanlıyken terk ettiği köyüne doğru yola çıkıyor. Hiç aramadığı abisi, cenazesine gitmediği babası. Kısacası, kendinle bir hesaplaşma yolculuğu. Kızını aramıyor, ona hiç haber vermiyor. Çok sevdiği, kaybettiği karısından da boşanmış olduğunu anlıyoruz film ilerledikçe. Oysa onunla ilgili güzel anılar dolaşıyor zaman zaman gözlerinin önünde. İntiharı deniyor. Daha önce de denediği anlaşılıyor. Hiç anlamıyorum. Güzel anıları olan bir insan nasıl intihar edebilir? O anıları tekrar, tekrar hatırlamak varken.

Sevgili ailem, yaşamıma yön veren ilkokul öğretmenim. Bu günkü kişiliğimin oluşmasında büyük pay sahibi Galatasaray ailem. Hatta, hatta askerlik anılarım. Meslek hayatım. Tanıdığım, dost edindiğim çok değerli insanlar. İnsan zaten bunları anımsamadığı gün ölmüş olur bence. Dünü unut, bu günü yaşamaya bak mottosu pek bana göre değil. Dün olmasaydı bu günkü ben olamazdım ki.

Bu son defa mı? Sorusu gitgide daha sık geliyor insanın aklına. Yakında bitecek yerine iyi ki yaşadım diye düşünmeye çalışıyorum. Öyle de olmalı. İnsan gözlerini kapadığında hep en güzel şeyler gelmeli gözünün önüne. Unutmayı hiç istemediği anlar. Sevinçleri, heyecanları, coşkuları ve en huzurlu anları.

Evet iyi ki yaşadım bu hayatı. Hepinize teşekkür ediyorum.